ഇന്ത്യയും അമേരിക്കയും തമ്മില് ഒരു പുതിയ വ്യാപാരകരാര് ഒപ്പുവെച്ചിരിക്കുന്നു. സര്ക്കാര് ഇതിനെ ഒരു ചരിത്ര വിജയമായി ആഘോഷിക്കുകയാണ്. വര്ഷങ്ങളായി നിലനിന്ന വ്യാപാര തര്ക്കങ്ങള്ക്ക് അവസാനമായെന്നും, ‘മെയ്ഡ് ഇന് ഇന്ത്യ’ ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് അമേരിക്കന് വിപണി കീഴടക്കാന് വഴിയൊരുങ്ങിയെന്നും വാദങ്ങള് ഉയരുന്നു. പ്രമുഖ മാധ്യമങ്ങള് ഇത് വലിയൊരു നയതന്ത്ര വിജയമായി കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്നു. ഇന്ത്യന് ഓഹരി വിപണി ആയിരക്കണക്കിന് പോയിന്റുകള് ഉയര്ന്നു ഈ വാര്ത്തയെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഒറ്റനോട്ടത്തില് ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതൊരു വലിയ നേട്ടം തന്നെയാണ്.
എന്നാല്, സര്ക്കാര് പറയുന്ന ഈ വിജയഗാഥയുടെ മറുവശം എന്താണ്? അമേരിക്കന് പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാള്ഡ് ട്രംപിന്റെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും, കരാറിലെ ഇതുവരെ പുറത്തുവിടാത്ത നിബന്ധനകളും സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുമ്പോള് അത്ര ശുഭകരമല്ലാത്ത, ഒരുപക്ഷേ ഞെട്ടിക്കുന്ന ചില വിവരങ്ങളാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. അമേരിക്കന് കമ്പനികള്ക്ക് ഇന്ത്യന് വിപണി തുറന്നു കൊടുക്കുന്നതിലൂടെ നമ്മുടെ കര്ഷകരും ചെറുകിട വ്യവസായികളും എന്ത് പ്രതിസന്ധിയാണ് നേരിടാന് പോകുന്നത്? സര്ക്കാര് ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ ഡീല് യഥാര്ത്ഥത്തില് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരു മാസ്റ്റര്സ്ട്രോക്ക് വിജയമാണോ, അതോ അമേരിക്കയുടെ ശക്തമായ സമ്മര്ദ്ദങ്ങള്ക്ക് മുന്നില് നടത്തിയ സമര്ത്ഥമായ ഒരു കീഴടങ്ങലാണോ? പുറത്തുവന്ന കണക്കുകളും, അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമ റിപ്പോര്ട്ടുകളും, വിദഗ്ദ്ധരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും വെച്ച് നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.
സര്ക്കാര് അവതരിപ്പിക്കുന്ന വിജയചിത്രം
ഈ കരാര് ഒരു വിജയമാണെന്ന് സര്ക്കാര് വാദിക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണം, അമേരിക്ക ഇന്ത്യന് ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് മേല് ചുമത്തിയിരുന്ന ഭീമമായ ഇറക്കുമതി തീരുവ കുറച്ചു എന്നതാണ്. ഒരു വര്ഷത്തിലേറെയായി ഇരു രാജ്യങ്ങളും തമ്മില് ഒരു വ്യാപാര യുദ്ധം തന്നെ നിലനിന്നിരുന്നു. 2025-ന്റെ തുടക്കത്തില് ഇന്ത്യന് ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് മേല് അമേരിക്ക 25% അധിക നികുതി ചുമത്തി. പിന്നീട്, റഷ്യ-ഉക്രൈന് യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് ഇന്ത്യ റഷ്യയില് നിന്ന് കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് എണ്ണ വാങ്ങാന് തുടങ്ങിയതോടെ, പ്രകോപിതരായ അമേരിക്ക ഒരു 25% ശിക്ഷാ നികുതി കൂടി ചുമത്തി. ഇതോടെ ഇന്ത്യന് ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് അമേരിക്കന് വിപണിയില് പ്രവേശിക്കാന് ഏകദേശം 50% വരെ നികുതി നല്കേണ്ട അവസ്ഥ വന്നു. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ കയറ്റുമതിയെ, പ്രത്യേകിച്ച് ടെക്സ്റ്റൈല്സ്, ജ്വല്ലറി, ഓട്ടോമൊബൈല് പാര്ട്സ് പോലുള്ള മേഖലകളെ സാരമായി ബാധിച്ചു.
ഈ പ്രതിസന്ധിക്കാണ് ഇപ്പോള് അവസാനമായതായി സര്ക്കാര് അവകാശപ്പെടുന്നത്. പുതിയ കരാര് പ്രകാരം, 50% വരെയുണ്ടായിരുന്ന ഈ നികുതി 18% ആയി കുറച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ട്രംപിന് നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഇത് ‘മെയ്ഡ് ഇന് ഇന്ത്യ’ ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് വലിയ അവസരങ്ങള് തുറന്നുതരുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. തീര്ച്ചയായും, 50-ല് നിന്ന് 18-ലേക്കുള്ള ഈ കുറവ് ഒറ്റനോട്ടത്തില് വലിയ ആശ്വാസമാണ്. വിയറ്റ്നാം (20%), പാകിസ്ഥാന് (19%) പോലുള്ള നമ്മുടെ അയല്രാജ്യങ്ങളെക്കാള് മികച്ച നികുതി നിരക്കാണ് ഇപ്പോള് ഇന്ത്യക്ക് ലഭിക്കുന്നത്. ഇതാണ് സര്ക്കാര് ഉയര്ത്തിക്കാട്ടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം. ഈയൊരു വലിയ പ്രതിസന്ധി അവസാനിപ്പിക്കാന് സാധിച്ചത് ഒരു നയതന്ത്ര വിജയമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് എന്നാണ് സര്ക്കാര് അനുകൂലികളുടെ ചോദ്യം. ഈ വാദത്തില് കഴമ്പുണ്ട് താനും. എന്നാല്, ഈ നേട്ടത്തിനായി ഇന്ത്യ എന്ത് വിലയാണ് നല്കിയത് എന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് ചിത്രം കൂടുതല് സങ്കീര്ണ്ണമാകുന്നത്.
വിജയത്തിന് പിന്നിലെ യാഥാര്ത്ഥ്യം – താരിഫ് കളിയുടെ മറുപുറം
ഏതൊരു വ്യാപാര കരാറും ഒരു കൊടുക്കല് വാങ്ങലാണ്. അമേരിക്ക അവരുടെ വിപണിയില് നമുക്ക് ഇളവ് തരുമ്പോള്, സ്വാഭാവികമായും അവര്ക്ക് നമ്മുടെ വിപണിയില് നിന്നും എന്തെങ്കിലും തിരികെ പ്രതീക്ഷിക്കും. അവിടെയാണ് ഈ കരാറിലെ ഏറ്റവും നിര്ണ്ണായകവും എന്നാല് അധികം ചര്ച്ച ചെയ്യപ്പെടാത്തതുമായ ഭാഗം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കന് പ്രസിഡന്റ് ട്രംപിന്റെ അവകാശവാദം അനുസരിച്ച്, ഇന്ത്യന് ഉല്പ്പന്നങ്ങളുടെ തീരുവ 18% ആയി കുറച്ചതിന് പകരമായി, അമേരിക്കന് ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് മേലുള്ള തീരുവയും മറ്റ് വ്യാപാര തടസ്സങ്ങളും ഇന്ത്യ പൂജ്യത്തിലേക്ക് (ZERO) കൊണ്ടുവരാന് സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇതിന്റെ അര്ത്ഥമെന്താണ്? ഇതുവരെ, ‘ആത്മനിര്ഭര് ഭാരത്’, ‘മെയ്ക്ക് ഇന് ഇന്ത്യ’ പോലുള്ള പദ്ധതികളുടെ ഭാഗമായി, നമ്മുടെ ആഭ്യന്തര വ്യവസായങ്ങളെയും കര്ഷകരെയും സംരക്ഷിക്കാന് വിദേശ ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് മേല് ഇന്ത്യ ഉയര്ന്ന ഇറക്കുമതി തീരുവ ചുമത്തിയിരുന്നു. എന്നാല് അമേരിക്കന് പക്ഷം പറയുന്നത് പുതിയ കരാര് പ്രകാരം, അവരുടെ വ്യാവസായിക ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് ഇന്ത്യയില് തീരുവയില്ലാതെ പ്രവേശനം ലഭിക്കും എന്നാണ്. എന്നാല് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം, ഇന്ത്യന് സര്ക്കാര് ഈ അവകാശവാദം ഇതുവരെ ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ്.
ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ, നമ്മുടെ ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് 18% നികുതി നല്കി അങ്ങോട്ട് കയറ്റി അയക്കുമ്പോള്, ഇവിടുത്തെ വിപണി അവര്ക്ക് തീരുവയില്ലാതെ തുറന്നുകൊടുക്കുന്നത് എത്രത്തോളം നീതിയുക്തമാണ്? ട്രേഡ് ഇക്കണോമിസ്റ്റായ ബിശ്വജിത് ധറിനെപ്പോലുള്ള വിദഗ്ദ്ധര് ചോദിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ‘അമേരിക്കയ്ക്ക് 18% നികുതിയും, ഇന്ത്യയ്ക്ക് പൂജ്യം നികുതിയും. ഇത് ഇന്ത്യന് പക്ഷത്ത് ഒരു ആഘോഷത്തിന് വക നല്കുന്നുണ്ടോ?’. ഇവിടെയാണ് സര്ക്കാര് ആഘോഷിക്കുന്ന വിജയചിത്രം മങ്ങാന് തുടങ്ങുന്നത്. നമുക്ക് കിട്ടിയ തീരുവയിലെ ഇളവിന് പകരമായി ഒരു തുറന്ന വിപണിയാണോ നാം അവര്ക്ക് നല്കുന്നത്? ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് എന്തൊക്കെയാവാം എന്ന് നാം ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
തുലാസ് ചായുന്നത് എങ്ങോട്ട്? – ആരാണ് യഥാര്ത്ഥ വിജയി?
ഈ കരാറിലെ നേട്ടങ്ങള് ആര്ക്കാണ് കൂടുതല് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന് അമേരിക്കന് പക്ഷത്തുനിന്നുള്ള പ്രഖ്യാപനങ്ങള് കൂടി കേള്ക്കണം. താരിഫ് പൂജ്യമാക്കുന്നു എന്ന അവകാശവാദത്തിന് പുറമെ, ഇന്ത്യ മറ്റ് ചില വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങള് കൂടി നല്കിയതായി ട്രംപ് അവകാശപ്പെടുന്നു. അതിലൊന്ന്, അടുത്ത ഏതാനും വര്ഷങ്ങള്ക്കുള്ളില് ഇന്ത്യ അമേരിക്കയില് നിന്ന് 500 ബില്യണ് ഡോളര്, അതായത് ഏകദേശം 45 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ ഉല്പ്പന്നങ്ങള് വാങ്ങാന് സമ്മതിച്ചു എന്നതാണ്.
ഈ കണക്ക് കേട്ട് നിങ്ങള് ഞെട്ടിയെങ്കില് അതില് അതിശയിക്കാനില്ല. 2024-ല് ഇന്ത്യ അമേരിക്കയില് നിന്ന് വാങ്ങിയ ആകെ സാധനങ്ങളുടെയും സേവനങ്ങളുടെയും മൂല്യം ഏകദേശം 83 ബില്യണ് ഡോളറാണ്. അങ്ങനെയെങ്കില് 500 ബില്യണ് ഡോളറിന്റെ ഈ ഇടപാട് എത്ര വലുതാണെന്ന് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ ഒരു വര്ഷത്തെ കേന്ദ്ര ബജറ്റിന്റെ ഏകദേശം 85% വരുന്ന ഒരു തുകയാണിത്. ഊര്ജ്ജം, പ്രതിരോധം, വിമാനങ്ങള്, ഇലക്ട്രോണിക്സ് തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലായിരിക്കും ഈ പര്ച്ചേസുകള് എന്ന് റിപ്പോര്ട്ടുകള് പറയുന്നു. എന്നാല്, ട്രംപിന്റെ ഈ അവകാശവാദത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ത്യന് സര്ക്കാര് ഇതുവരെ ഔദ്യോഗികമായി പ്രതികരിച്ചിട്ടില്ല.
ഇനി ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും, ഒരുപക്ഷേ അപകടകരവുമായ മറ്റൊരു മേഖലയിലേക്ക് വരാം – കൃഷി:
ഈ കരാറിന്റെ ഭാഗമായി അമേരിക്കന് കാര്ഷിക ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് ഇന്ത്യന് വിപണിയിലേക്ക് കൂടുതല് പ്രവേശനം നല്കുമെന്ന് യുഎസ് കൃഷിവകുപ്പ് സെക്രട്ടറി ബ്രൂക്ക് റോളിന്സ് പ്രഖ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ‘ഇത് അമേരിക്കയിലെ ഗ്രാമീണ മേഖലകള്ക്ക് സാമ്പത്തിക നേട്ടമുണ്ടാക്കും’ എന്നും അവര് കൂട്ടിച്ചേര്ത്തു. 2024-ല് അമേരിക്കയ്ക്ക് ഇന്ത്യയുമായുള്ള കാര്ഷിക വ്യാപാര കമ്മി 1.3 ബില്യണ് ഡോളറായിരുന്നു എന്നും, പുതിയ കരാര് ഈ കമ്മി കുറയ്ക്കാന് സഹായിക്കുമെന്നും അവര് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഇതിനര്ത്ഥം, അമേരിക്കന് കര്ഷകര് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന നട്ട്സ്, വൈന്, പഴങ്ങള്, പച്ചക്കറികള് എന്നിവയുടെ ഇറക്കുമതി തീരുവ കുറഞ്ഞേക്കാം. അമേരിക്കയിലെ കാര്ഷിക വ്യവസായം ഭീമന് കമ്പനികളുടേതാണ്, അവര്ക്ക് വലിയ തോതില് സര്ക്കാര് സബ്സിഡിയും ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. അത്തരം ഉല്പ്പന്നങ്ങളുമായി നമ്മുടെ സാധാരണ കര്ഷകര്ക്ക് എങ്ങനെ മത്സരിക്കാന് കഴിയും? എന്നാല്, കേന്ദ്ര വാണിജ്യ മന്ത്രി പീയൂഷ് ഗോയല് പറയുന്നതനുസരിച്ച്, തന്ത്രപ്രധാനമായ കാര്ഷിക, ക്ഷീര മേഖലകളുടെ താല്പ്പര്യങ്ങള് പൂര്ണ്ണമായി സംരക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമേരിക്കന് ഉദ്യോഗസ്ഥര് തന്നെ ഇന്ത്യ ചില കാര്ഷിക ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് സംരക്ഷണം നിലനിര്ത്തുന്നുണ്ടെന്നും സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനാല്, ഏതൊക്കെ ഉല്പ്പന്നങ്ങളെയാണ് ഇത് ബാധിക്കുക എന്ന കാര്യത്തില് കൂടുതല് വ്യക്തത വരേണ്ടതുണ്ട്.
ചുരുക്കത്തില്, ഇന്ത്യയ്ക്ക് താരിഫ് കുറച്ചുകിട്ടിയപ്പോള്, അമേരിക്കയ്ക്ക് ലഭിച്ചത് പൂജ്യം താരിഫുള്ള ഒരു വിപണി, 45 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ പര്ച്ചേസ് ഓര്ഡര്, ഒപ്പം അവരുടെ കാര്ഷിക ഉല്പ്പന്നങ്ങള് വില്ക്കാനുള്ള അവസരം എന്നിവയാണെന്നുള്ള അവകാശവാദങ്ങളാണ് അമേരിക്കന് പക്ഷത്തുള്ളത്. ഇനി നിങ്ങളൊന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ, ഈ തുലാസ് യഥാര്ത്ഥത്തില് ആരുടെ ഭാഗത്തേക്കാണ് ചായുന്നത്?
ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിലെ വിലപേശല് – റഷ്യന് എണ്ണയുടെ രാഷ്ട്രീയം
ഈ വ്യാപാരക്കരാറിന് ഒരു ഭൗമരാഷ്ട്രീയ മാനം കൂടിയുണ്ട്. അത് ഇന്ത്യയും റഷ്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ട്രംപിന്റെയും വൈറ്റ് ഹൗസിന്റെയും പ്രഖ്യാപനമനുസരിച്ച്, ഈ കരാറിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യ റഷ്യയില് നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങുന്നത് ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാന് സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. പകരം അമേരിക്കയില് നിന്നും, ഒരുപക്ഷേ വെനസ്വേലയില് നിന്നും എണ്ണ വാങ്ങുമെന്നും അവര് പറയുന്നു.
യുക്രെയ്ന് യുദ്ധത്തിന് ശേഷം പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങള് റഷ്യയ്ക്ക് മേല് ഉപരോധം ഏര്പ്പെടുത്തിയപ്പോള്, ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ ദേശീയ താല്പ്പര്യം മുന്നിര്ത്തി റഷ്യയില് നിന്ന് വന്തോതില് വിലക്കിഴിവില് ക്രൂഡ് ഓയില് വാങ്ങിയിരുന്നു. ഇത് ഇന്ത്യയ്ക്ക് വലിയ സാമ്പത്തിക ലാഭം നല്കി. ഇന്ത്യയുടെ ഈ നിലപാട് അമേരിക്കയ്ക്ക് അത്ര ദഹിച്ചിരുന്നില്ല, അതിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു അവര് ചുമത്തിയ 25% ശിക്ഷാ നികുതി.
ഇപ്പോള്, വ്യാപാര കരാറിനായി ഇന്ത്യ ആ നിലപാട് മാറ്റാന് നിര്ബന്ധിതരായിരിക്കുന്നു എന്നാണ് യുഎസ് പക്ഷം അവകാശപ്പെടുന്നത്. ഇന്ത്യന് സര്ക്കാര് ഈ വിഷയത്തില് ഔദ്യോഗികമായി ഒന്നും സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടില്ല. പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ പ്രസ്താവനയിലും ഇതിനെക്കുറിച്ച് മൗനമാണ്. എന്നാല് കഴിഞ്ഞ നവംബര് മുതല് ഇന്ത്യ റഷ്യന് എണ്ണ ഇറക്കുമതി കുറച്ചുവരികയാണെന്നുള്ള വാര്ത്തകള് ഇതിനോട് ചേര്ത്തുവായിക്കേണ്ടതാണ്.
ഇത് ഉയര്ത്തുന്ന ചോദ്യം വളരെ ഗൗരവമേറിയതാണ്. ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനയത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായിരുന്ന ‘തന്ത്രപരമായ സ്വയംഭരണാവകാശം’ (Strategic Autonomy) ഒരു വ്യാപാരക്കരാറിന് വേണ്ടി ബലികഴിക്കുകയാണോ? കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് എണ്ണ നല്കിയിരുന്ന ഒരു ദീര്ഘകാല സുഹൃത്തിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, കൂടിയ വിലയ്ക്ക് അമേരിക്കയില് നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങാന് നിര്ബന്ധിതരാകുന്നത് രാജ്യത്തിന് സാമ്പത്തികമായി ഗുണകരമാണോ? റഷ്യന് എണ്ണ പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക വളര്ച്ചയെ ബാധിക്കുകയും പണപ്പെരുപ്പം വര്ദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് ചില റേറ്റിംഗ് ഏജന്സികള് മുന്നറിയിപ്പ് നല്കുന്നുണ്ട്. ഇത് കേവലം ഒരു സാമ്പത്തിക ഇടപാടല്ല, മറിച്ച് ശക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സമ്മര്ദ്ദത്തിന്റെ ഫലം കൂടിയാണെന്ന് വ്യക്തം.
സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തില് എന്ത് മാറ്റം വരും?
ഒന്നാമതായി, കര്ഷകരുടെ കാര്യം: അമേരിക്കയില് നിന്ന് തീരുവയില്ലാതെ ആപ്പിള്, ബദാം, കോട്ടണ്, സോയാബീന് എണ്ണ തുടങ്ങിയവ ഇന്ത്യന് വിപണിയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയാല്, ഇവിടുത്തെ കര്ഷകരുടെ അവസ്ഥയെന്താകും? ഹിമാചലിലെയും കശ്മീരിലെയും ആപ്പിള് കര്ഷകര്, മഹാരാഷ്ട്രയിലെയും ഗുജറാത്തിലെയും പരുത്തി കര്ഷകര്, മധ്യപ്രദേശിലെ സോയാബീന് കര്ഷകര് എന്നിവരെല്ലാം ഇതിന്റെ തിക്തഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം. സര്ക്കാര് സബ്സിഡിയോടെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന അമേരിക്കന് ഉല്പ്പന്നങ്ങളോട് മത്സരിച്ച് പിടിച്ചുനില്ക്കാന് നമ്മുടെ കര്ഷകര്ക്ക് സാധിക്കുമോ എന്നത് വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമാണ്.
രണ്ടാമതായി, ചെറുകിട, ഇടത്തരം വ്യവസായങ്ങള് (MSMEs): ഇന്ത്യയുടെ വ്യാവസായിക നട്ടെല്ലാണ് ഈ മേഖല. അമേരിക്കന് വ്യാവസായിക ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് പൂര്ണ്ണമായും തീരുവ ഒഴിവാക്കിയാല്, നമ്മുടെ ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങള്ക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന ആശങ്ക നിലനില്ക്കുന്നു. ഗുണമേന്മയിലും വിലയിലും മത്സരിക്കാന് അവര്ക്ക് കഴിയുമോ? ഇത് തൊഴിലില്ലായ്മ വര്ദ്ധിപ്പിക്കുമോ? ‘മേക്ക് ഇന് ഇന്ത്യ’ എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന് ഈ കരാര് എത്രത്തോളം ഗുണകരമാകും എന്ന സംശയം പ്രതിപക്ഷം ഇതിനകം ഉന്നയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
മൂന്നാമതായി, ഉപഭോക്താക്കള്: ഒരു വശത്ത്, ഐഫോണുകള് പോലുള്ള ചില അമേരിക്കന് ഇലക്ട്രോണിക് ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്കും മറ്റ് ബ്രാന്ഡഡ് സാധനങ്ങള്ക്കും വില കുറഞ്ഞേക്കാം. ഇത് ഉപഭോക്താക്കള്ക്ക് ഒരു താല്ക്കാലിക സന്തോഷം നല്കിയേക്കാം. എന്നാല് മറുവശത്ത്, രാജ്യത്തിന്റെ കാര്ഷിക, വ്യാവസായിക മേഖലകള് തകര്ന്നാല്, അത് ദീര്ഘകാലാടിസ്ഥാനത്തില് തൊഴിലവസരങ്ങളെയും സാമ്പത്തിക സ്ഥിരതയെയും ബാധിക്കും. കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് റഷ്യന് എണ്ണ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് രാജ്യത്തെ ഇന്ധനവിലയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്നും കണ്ടറിയണം.
ചുരുക്കത്തില്, ഈ കരാര് ചിലര്ക്ക് നേട്ടങ്ങള് നല്കുമ്പോള് തന്നെ, രാജ്യത്തെ വലിയൊരു വിഭാഗം ജനങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച് കര്ഷകരെയും ചെറുകിട വ്യവസായികളെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കാന് സാധ്യതയുണ്ടെന്ന ആശങ്ക ശക്തമാണ്. അപ്പോള്, മൊത്തത്തില് നോക്കുമ്പോള് എന്താണ് ചിത്രം?
ഇന്ത്യ-അമേരിക്ക വ്യാപാരക്കരാറിലൂടെ, വര്ഷങ്ങളായി നിലനിന്ന 50% വരെയുള്ള ഉയര്ന്ന തീരുവ 18% ആയി കുറയ്ക്കാന് ഇന്ത്യക്ക് സാധിച്ചു. ഇത് കയറ്റുമതിക്കാര്ക്ക് വലിയ ആശ്വാസം നല്കുന്ന കാര്യമാണ്, സര്ക്കാരിന് ഇതൊരു വിജയമായി ഉയര്ത്തിക്കാട്ടാനും സാധിക്കും.
എന്നാല്, ഇതിനായി ഇന്ത്യ നല്കിയ വില വലുതാണോ എന്ന സംശയം ബലപ്പെടുകയാണ്. അമേരിക്കന് ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് നമ്മുടെ വിപണി തീരുവയില്ലാതെ തുറന്നുകൊടുക്കാന് നമ്മള് സമ്മതിച്ചതായി യു.എസ് അവകാശപ്പെടുന്നു. ഏകദേശം 45 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ ഉല്പ്പന്നങ്ങള് അമേരിക്കയില് നിന്ന് വാങ്ങാമെന്ന് വാഗ്ദാനം നല്കിയതായും അവര് പറയുന്നു. നമ്മുടെ കര്ഷകരെ പ്രതികൂലമായി ബാധിച്ചേക്കാവുന്ന രീതിയില് അമേരിക്കന് കാര്ഷിക ഉല്പ്പന്നങ്ങള്ക്ക് വിപണി തുറന്നുകൊടുത്തെന്നും, കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് എണ്ണ നല്കിയിരുന്ന റഷ്യയെ പിണക്കി അമേരിക്കയുടെ രാഷ്ട്രീയ താല്പ്പര്യങ്ങള്ക്ക് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നെന്നും വരെ ആരോപണങ്ങളുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട്, ആദ്യം നാം ഉന്നയിച്ച ചോദ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാം: ഈ ഡീല് ഇന്ത്യയ്ക്ക് വിജയം ആണോ അതോ കീഴടങ്ങലോ? പുറത്തുവന്ന വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്, ഇതൊരു സമ്പൂര്ണ കീഴടങ്ങലാണെന്നാണ് വിലയിരുത്തല്. ശക്തമായ അമേരിക്കന് സമ്മര്ദ്ദത്തിന് മുന്നില്, ചിലത് നഷ്ടപ്പെടുത്തി മറ്റു ചിലത് നേടിയെടുത്ത ഒരു ‘തന്ത്രപരമായ വിട്ടുവീഴ്ച’ (Strategic Compromise) എന്ന് വിളിക്കുന്നതാകും കൂടുതല് ശരി. എന്നാല് ഈ വിട്ടുവീഴ്ചയില് നഷ്ടങ്ങളുടെ ഭാരം നേട്ടങ്ങളെക്കാള് കൂടുതലാണോ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഈ കരാറിന്റെ യഥാര്ത്ഥ നിബന്ധനകള് പൂര്ണ്ണമായി പുറത്തുവരുമ്പോഴും, വരും വര്ഷങ്ങളില് അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് കണ്ടുതുടങ്ങുമ്പോഴും മാത്രമേ ചിത്രം വ്യക്തമാവുകയുള്ളൂ.
Content Summary: India-US trade deal; Did India surrender to Trump’s demands?
This post was last modified on February 5, 2026 7:21 am
Leave a Comment