മുംബൈയെ നടുക്കിയ ആ ദിനം, 2006 ജൂലായ് 11, ഇന്നും പലരുടെയും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽപ്പുണ്ട്. 19 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ആ ദുരന്തത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് മങ്ങലേറ്റിട്ടില്ല. വെറും 11 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ മുംബൈ ലോക്കൽ ട്രെയിനുകളിൽ ഏഴ് ബോംബുകളാണ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചത്. സ്ഫോടനത്തിന്റെ ശക്തി കൂട്ടാൻ പ്രഷർ കുക്കറുകൾ പോലും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. വൈകുന്നേരം 6:24-ന് ആദ്യ സ്ഫോടനമുണ്ടായി, അവസാനത്തേത് 6:35-നും.
സ്ഫോടന പരമ്പര നൂറുകണക്കിന് നിരപരാധികളായ മനുഷ്യരുടെ ജീവനെടുത്തു, ഒട്ടേറെപ്പേർക്ക് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പേറേണ്ടി വരുന്ന മുറിവുകളേൽപ്പിച്ചു. മതുംഗ റോഡ്, മാഹിം ജംഗ്ഷൻ, ബാന്ദ്ര, ഖാർ റോഡ്, ജോഗേശ്വരി, ബയന്താർ, ബോരിവാലി എന്നീ സ്റ്റേഷനുകൾക്ക് സമീപത്തായിരുന്നു സ്ഫോടനങ്ങൾ. ഈ കേസിൽ 12 പേരെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. എന്നാൽ, നീണ്ട വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ബോംബെ ഹൈക്കോടതി ഈ 12 പേരെയും തിങ്കളാഴ്ച കുറ്റക്കാരല്ലെന്ന് കണ്ട് വെറുതെ വിട്ടിരിക്കുന്നു.
12 പ്രതികളെയും വെറുതെ വിട്ടത് എന്തുകൊണ്ട്?
പോലീസിന് ലഭിച്ച 11 പ്രതികളുടെ കുറ്റസമ്മത മൊഴികൾ ഒരേപോലെയായിരുന്നു. സാധാരണയായി, പല വ്യക്തികൾ കുറ്റം സമ്മതിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ മൊഴികളിൽ ചില വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവിടെ മൊഴികൾക്ക് അമിതമായ സമാനതയുണ്ടായത് സംശയമുണ്ടാക്കി.
പ്രതികൾക്ക് കുറ്റസമ്മതം നടത്തുന്നതിന് മുമ്പ് പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ മർദ്ദനമേറ്റുവെന്നും ആരോപണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്, പ്രതികൾ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയോ മർദ്ദിച്ചോ കുറ്റം സമ്മതിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായതാണോ എന്ന സംശയത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. കർശനമായ ഭീകരവിരുദ്ധ നിയമങ്ങൾ (UAPA പോലുള്ളവ) ചുമത്തണമെങ്കിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന് മുൻകൂർ അനുമതി ആവശ്യമാണ്.
എന്നാൽ, പ്രതികൾക്കെതിരെ ഈ നിയമങ്ങൾ ചുമത്താൻ ആവശ്യമായ തെളിവുകൾ ഹാജരാക്കാൻ പ്രോസിക്യൂഷന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഈ മൂന്ന് കാരണങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പരിഗണിച്ചപ്പോൾ, പ്രതികൾക്കെതിരെ വ്യക്തമായ തെളിവുകളില്ലെന്നും, അവരുടെ കുറ്റസമ്മത മൊഴികൾ വിശ്വാസയോഗ്യമല്ലെന്നും കോടതി വിലയിരുത്തിയതായി ദി ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസ്സ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു.
മുംബൈ സ്ഫോടനക്കേസിൽ പ്രോസിക്യൂഷൻ ഹാജരാക്കിയ തെളിവുകളിലെ പൊരുത്തക്കേടുകൾ ബോംബെ ഹൈക്കോടതി എടുത്തു കാണിച്ചു. ഇതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം, പ്രോസിക്യൂഷൻ സാക്ഷികളായിരുന്ന രണ്ട് ഡെപ്യൂട്ടി പോലീസ് കമ്മീഷണർമാർ, ബ്രിജേഷ് സിംഗ്, ഡി.എം. ഫഡ്താരെ എന്നിവരുടെ മൊഴികൾ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തീയതികളിലും, വ്യത്യസ്ത സ്ഥലങ്ങളിലും സമയങ്ങളിലുമായിട്ടാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയത് എന്നതാണ്.
ഈ വൈരുദ്ധ്യം, പ്രോസിക്യൂഷന്റെ കേസിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കോടതിക്ക് ഒരു കാരണമായി. സാക്ഷികളുടെ മൊഴികൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഇത്തരം പൊരുത്തക്കേടുകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് നിയമപരമായി വളരെ ഗൗരവമുള്ള കാര്യമാണ്.
ഒരേ ചോദ്യങ്ങളും അതേ ക്രമത്തിലുള്ള ഒരേ ഉത്തരങ്ങളും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത മൊഴികളിൽ ഉണ്ടാകുന്നത് ഒരു തരത്തിലും സാധ്യമല്ല. ഈ മൊഴികൾ സ്വാഭാവികമായി രേഖപ്പെടുത്തിയതല്ല, മറിച്ച് ഒന്ന് മറ്റൊന്നിന്റെ പകർപ്പാണെന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. കുറ്റസമ്മത മൊഴികളുടെ സത്യസന്ധതയെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങളുണ്ട് എന്നുള്ളതായിരുന്നു പ്രതിഭാഗം ഉന്നയിച്ച പ്രധാന വാദം. ഈ വാദം കോടതി അംഗീകരിച്ചു.
ചോദ്യങ്ങൾ ഒരുപോലെയാണെന്ന് സമ്മതിച്ചാൽ പോലും, പ്രതികൾ നൽകിയ ഉത്തരങ്ങൾ അക്ഷരംപ്രതി ഒരേപോലെയായത് കോടതിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത് ഉത്തരങ്ങൾ പകർത്തിയെടുത്തതോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രത്യേക മാതൃക നൽകി അതുപോലെ പറയാൻ നിർബന്ധിച്ചതോ ആകാനേ സാധ്യതയുള്ളൂ എന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. കുറ്റസമ്മത മൊഴികൾ സ്വാഭാവികമായി രേഖപ്പെടുത്തിയതല്ല എന്ന സംശയമാണ് കോടതി ഉന്നയിച്ചത്. ഏജൻസികളുടെ സമ്മർദ്ദത്തിന് വഴങ്ങി കുറ്റസമ്മത മൊഴികളിൽ ഒപ്പിട്ടുവെന്ന് പ്രതികൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, അവരുടെ ഫിംഗർപ്രിന്റ് ഉൾപ്പടെ കോടതി പുനർനിർമ്മിച്ചു.
പ്രതികളുടെ കുറ്റസമ്മത മൊഴികളിൽ കസ്റ്റഡി പീഡനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗുരുതരമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് പരിശോധിക്കുന്നതിനായി, മെഡിക്കൽ തെളിവുകൾ കൂടാതെ, കോടതി കുറ്റസമ്മതങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ സമയക്രമവും സൂക്ഷ്മമായി ശ്രദ്ധിച്ചു. കെ.ഇ.എം. ആശുപത്രിയിലെയും ഭാഭ ആശുപത്രിയിലെയും ഡോക്ടർമാർ നൽകിയ മെഡിക്കൽ തെളിവുകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, കുറ്റസമ്മതം നടത്താൻ വേണ്ടി പ്രതികളെ പീഡിപ്പിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന സൂചനകൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും കോടതി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
പ്രതികളെ റിമാൻഡ് ചെയ്യാൻ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ അവർ സഹകരിക്കുന്നില്ല എന്നാണ് പ്രോസിക്യൂഷൻ കോടതിയിൽ പറഞ്ഞിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഇതിലെ വൈരുധ്യം കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 2006 സെപ്റ്റംബർ 24-ന് കർശനമായ MCOCA (ഭീകരവിരുദ്ധ നിയമം) ചുമത്തിയതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ, 2006 ഒക്ടോബർ 4-ന് തന്നെ ആദ്യത്തെ കുറ്റസമ്മത മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തി. ഇത് 2006 ഒക്ടോബർ 25 വരെ തുടർന്നു. അതായത്, പ്രതികൾ സഹകരിക്കുന്നില്ലെന്ന് പ്രോസിക്യൂഷൻ പറയുമ്പോഴും, നിയമം ചുമത്തിയ ഉടൻ കുറ്റസമ്മത മൊഴികൾ രേഖപ്പെടുത്താനായത് സംശയാസ്പദമാണെന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു.
സാധാരണ ക്രിമിനൽ നിയമപ്രകാരം, ജുഡീഷ്യൽ കസ്റ്റഡിയിൽ (കോടതിയുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ) നൽകുന്ന മൊഴികൾക്ക് മാത്രമേ തെളിവ് വിലയുള്ളൂ. എന്നാൽ, കർശനമായ മഹാരാഷ്ട്ര സംഘടിത കുറ്റകൃത്യ നിയന്ത്രണ നിയമം അനുസരിച്ച്, പോലീസിന് നൽകുന്ന കുറ്റസമ്മത മൊഴികളും തെളിവായി സ്വീകരിക്കാം. ഈ കേസിൽ, കോടതി ഓരോ കുറ്റസമ്മത മൊഴിയും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. കുറ്റകൃത്യം നടന്ന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പ്രതികൾ നൽകിയ ഉത്തരങ്ങളിൽ വ്യക്തമായ വിവരമില്ലായ്മയും പൊരുത്തക്കേടുകളും കോടതി കണ്ടെത്തി.
ഉദാഹരണത്തിന്, കേസിലെ ആറാം നമ്പർ പ്രതിയായ ഷെയ്ഖ് മുഹമ്മദ് അലി ആലം ഷെയ്ഖ്, താൻ 15 കിലോഗ്രാം ആർഡിഎക്സ് മുഴുവൻ ഉപയോഗിച്ചോ അതോ ബാക്കിയുണ്ടോ എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല. ഇനി ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ, ആർഡിഎക്സ് ആരാണ് എടുത്തത്, എവിടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചും അയാൾ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ആർഡിഎക്സ് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതായി ഇയാൾ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ വിവരങ്ങളിലെ അവ്യക്തത കുറ്റസമ്മതത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.
മഹാരാഷ്ട്ര സംഘടിത കുറ്റകൃത്യ നിയന്ത്രണ നിയമം പ്രയോഗിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ഒരു കേസിൽ ഡെപ്യൂട്ടി ഇൻസ്പെക്ടർ ജനറൽ ഓഫ് പോലീസ് റാങ്കിൽ കുറയാത്ത ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനിൽ നിന്ന് മുൻകൂർ അനുമതി ആവശ്യമാണ്. പ്രതികൾക്ക് ദീർഘകാല തടങ്കൽ നൽകാനും തെളിവുകളുടെ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ ഇളവ് വരുത്താനും കഴിയുന്ന ഈ കർശന നിയമം ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നത് തടയാനുള്ള ഒരു പ്രധാന സംരക്ഷണമാണിത്. തെളിവുകൾ ഹാജരാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം പ്രോസിക്യൂഷനിൽ നിന്ന് പ്രതികളിലേക്ക് മാറ്റുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ഇത്തരം മുൻകൂർ അനുമതി നിർബന്ധമാണ്.
കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, നിയമപ്രകാരം (മഹാരാഷ്ട്ര സംഘടിത കുറ്റകൃത്യ നിയന്ത്രണ നിയമം) അനുമതി ലഭിച്ചത് 2.5 പേജുള്ള ഒരു നിർദ്ദേശം അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണെന്ന് കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഈ നിർദ്ദേശത്തോടൊപ്പം മറ്റ് രേഖകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതും കോടതിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
സംഘടിത കുറ്റകൃത്യം, തുടരുന്ന നിയമവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, സംഘടിത കുറ്റകൃത്യ സിൻഡിക്കേറ്റ് തുടങ്ങിയ പദങ്ങളുടെ നിർവചനത്തിൽ ചില വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് കോടതി കണ്ടെത്തി. ഇത് നിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകൾ പ്രയോഗിക്കാൻ അനുമതി നൽകുമ്പോൾ പാലിക്കേണ്ട നിയമത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശ്യം പാലിക്കുന്നില്ല എന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, നിയമത്തിന്റെ തത്വങ്ങൾ പാലിക്കാതെ വെറും കടലാസിലെഴുതിയ ചില വാക്കുകൾ വെച്ച് അനുമതി നേടി എന്നാണ് കോടതി ഇതിനെ വിമർശിച്ചത്.
പ്രോസിക്യൂഷൻ ഹാജരാക്കിയ തിരിച്ചറിയൽ പരേഡിലെയും (ടി.ഐ.പി.) സാക്ഷി മൊഴികളിലെയും വലിയ പോരായ്മകൾ ബോംബെ ഹൈക്കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. പ്രതികളുടെ തിരിച്ചറിയൽ പരിശോധനാ പരേഡ് (ടി.ഐ.പി.) കോടതി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ഈ പരേഡ് നടത്തിയ സ്പെഷ്യൽ എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർക്ക് (എസ്.ഇ.ഒ.) അത് നടത്താൻ അധികാരമില്ലെന്ന് കോടതി കണ്ടെത്തി. ഇത് നടപടിക്രമത്തിലെ ഗുരുതരമായ പിഴവായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. കേസിൽ എട്ട് സാക്ഷികളെയാണ് വിസ്തരിച്ചത്.
പ്രതികളെ ചർച്ച്ഗേറ്റ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ടാക്സി ഡ്രൈവർമാർ, ട്രെയിനുകളിൽ ബോംബുകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നത് കണ്ടവർ, ബോംബുകൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ സഹായിച്ചവർ, ഗൂഢാലോചനയ്ക്ക് സാക്ഷികളായവർ എന്നിവരായിരുന്നു ഇവർ. എന്നാൽ, ഈ സാക്ഷി മൊഴികളിൽ പലതിലും കോടതിക്ക് സംശയങ്ങളുണ്ടായി. ടാക്സി ഡ്രൈവർമാരുടെ കാര്യത്തിൽ, സംഭവം നടന്ന് 100 ദിവസത്തിലേറെയായി അവർ മൗനം പാലിച്ചു എന്ന് കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 2006 നവംബർ 3-ന് മാത്രമാണ്, അതായത് സ്ഫോടനം കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, പ്രതികളിൽ രണ്ട് പേർ അവരുടെ ടാക്സികളിൽ യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർ പോലീസിന് മൊഴി നൽകിയത്.
ഇത്രയും നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം, പ്രതികളുടെ മുഖവും വിവരണവും അവരുടെ ഓർമ്മയിൽ നിലനിർത്താൻ പ്രത്യേകിച്ചൊരു കാരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. ഇത് ടാക്സി ഡ്രൈവർമാരുടെ മൊഴികളുടെ വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഈ കാരണങ്ങൾ, പ്രോസിക്യൂഷൻ ഹാജരാക്കിയ തെളിവുകൾക്ക് വേണ്ടത്ര ബലമില്ലെന്ന് കോടതിക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഒരു സാക്ഷി, പ്രതികളിലൊരാളുടെ വീട്ടിൽ കയറിയപ്പോൾ പ്രതിയും മറ്റുള്ളവരും ബോംബുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് കണ്ടുവെന്ന് മൊഴി നൽകിയിരുന്നു.
എന്നാൽ, ക്രോസ് വിസ്താരത്തിനിടെ, താൻ ആ വീട്ടിൽ കയറിയിട്ടേയില്ലെന്നും, കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്താണ് ബോംബുകളെക്കുറിച്ച് തന്നോട് പറഞ്ഞതെന്നും സാക്ഷി കോടതിയിൽ മൊഴി മാറ്റി. ഇത് സാക്ഷിമൊഴിയുടെ വിശ്വാസ്യതയെ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കി.
“അതുകൊണ്ട്, ക്രോസ് വിസ്താരത്തിൽ പ്രതിഭാഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൊഴികൾ തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചതിനാൽ, ഈ കാരണവും മറ്റ് രേഖപ്പെടുത്തിയ കാരണങ്ങളും പരിഗണിച്ച്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൊഴികൾ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തി,” ഹൈക്കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
ഗൂഢാലോചനയ്ക്ക് സാക്ഷിയാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മൊഴിയിൽ, പ്രതികൾ രഹസ്യ യോഗങ്ങളിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, എന്താണ് ചർച്ച ചെയ്തതെന്ന് കൃത്യമായി അറിയില്ലെന്ന് കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. പ്രതിയുടെ രേഖാചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ സഹായിച്ച സാക്ഷിയുടെ മൊഴിയും കോടതിക്ക് സംശയമുണ്ടാക്കി. ഈ സാക്ഷിയെ വിചാരണയ്ക്ക് വിളിച്ചിട്ടില്ലെന്നും പ്രതിയെ കോടതിയിൽ വെച്ച് തിരിച്ചറിയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നും ഹൈക്കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
ആർഡിഎക്സ് ഗ്രാന്യൂളുകൾ, ഡിറ്റണേറ്ററുകൾ, പ്രഷർ കുക്കറുകൾ, സർക്യൂട്ട് ബോർഡുകൾ, കൊളുത്തുകൾ, മാപ്പുകൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ കണ്ടെടുത്തതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രോസിക്യൂഷൻ ഹാജരാക്കിയ തെളിവുകളിലും കോടതി വലിയ പിഴവുകൾ കണ്ടെത്തി.
ഫോറൻസിക് സയൻസ് ലബോറട്ടറിയിലേക്ക് വസ്തുക്കൾ കൊണ്ടുപോകുന്നതുവരെ കേടുകൂടാതെയിരിക്കേണ്ട ശരിയായ കസ്റ്റഡിയും ശരിയായ സീലിംഗും സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും തെളിയിക്കുന്നതിലും പ്രോസിക്യൂഷൻ പരാജയപ്പെട്ടു.
രണ്ട് പ്രതികളിൽ നിന്ന് കണ്ടെടുത്ത സർക്യൂട്ട് ബോർഡുകളെക്കുറിച്ച്, പ്രോസിക്യൂഷന് ഒരു തെളിവും രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിലും ഈ കേസിൽ ഉപയോഗിച്ച ബോംബുകളുടെ തരം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും പരാജയപ്പെട്ടതിനാൽ അവ കേസുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ പ്രോസിക്യൂഷന് കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന് ജഡ്ജിമാർ നിരീക്ഷിച്ചു. കണ്ടെടുത്ത സർക്യൂട്ട് ബോർഡുകൾ കേസിൽ ഉപയോഗിച്ച ബോംബുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതിൽ പ്രോസിക്യൂഷൻ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.
content summary: How Mumbai train blasts case fell
Support Azhimukham
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് സ്വതന്ത്ര മാധ്യമങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കാകട്ടെ പൊതുജനങ്ങളുടെ പിന്തുണയും അത്യാവശ്യമാണ്. ഭയരഹിതമായ അന്വേഷണാത്മക റിപ്പോർട്ടിങ്ങും ആഴത്തിലുള്ള വിശകലനങ്ങളും 'അഴിമുഖ'ത്തിൽ തുടരുന്നതിന് ദയവായി ഞങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കുക.
