മനസ്സിനിണങ്ങുന്ന വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് മാത്രം തന്റേടി എന്ന് പേര് കിട്ടിയ, ജീൻസും ടോപ്പും ധരിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ മലയാളി പെൺകുട്ടിയാണ് ഞാനും.

ഇനി പറയുന്നത് ഒരു നിത്യാനുഭവം എന്ന പോലെ കേരളത്തിലെ ഓരോ പെൺകുട്ടിയും കടന്നു പോകുന്ന ഒന്നിനെക്കുറിച്ചാണ്; അതിലെ ഒരു ദിവസത്തെക്കുറിച്ച്…

തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വഴികൾ കടന്ന് ബസ് കയറാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ബസ് വന്നു നിർത്തി, കയറാൻ അധികമാരും ഇല്ല. ആളുകൾ മുൻ വാതിലിലൂടെ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരാൾ, അയാളെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു പോലുമില്ലായിരുന്നു, ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഇടതു കൈ മടക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു, അയാളുടെ കൈ മുട്ടുകൾ എന്തോ ചെയ്യാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന പോലെ…

എന്തോ ചെയ്യാനുദ്ദേശിച്ച പോലെ അയാൾ അടുത്തേക്ക് വന്നു. പിന്നോട്ട് മാറാനുള്ള സാവകാശം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല….

അയാൾ വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി നടന്നു. പുറകേയോടി അയാളുടെ മുതുകത്തൊന്നു കൊടുക്കണമെന്ന് തോന്നി.. ഇതെല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ക്ലീനർ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നി… എന്നാൽ അയാളുടെ നോട്ടവും നോക്കുന്ന സ്ഥാനവും ആ കണ്ണുകളിലെ ക്രൂരതയും ഇനിയൊരവസരം വന്നാൽ ഞാനും ഇതൊന്നു ട്രൈ ചെയ്തു നോക്കാം എന്ന പോലെയേ തോന്നിയുള്ളൂ..

ബസിൽ കയറി, പ്രതികരിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴുള്ള ആ സങ്കടം കൊണ്ട് ഞാൻ തല താഴ്ത്തി. നാളെ തൊട്ട് ഒരു ഷാൾ കൂടെ ധരിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഈ നാണമില്ലാത്ത അവന്മാരെയൊക്കെ നന്നാക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല എന്നോർത്തു..

ഒരു ഷോർട് ഫിലിം കണ്ടിരുന്നു, ആലിയ ഭട്ട്  അഭിനയിച്ചത്.. അത് എന്നെങ്കിലും നടക്കുമെന്ന് കരുതിയ ഒരു സ്വപ്നം ആയിരുന്നു… അതൊന്നും നടക്കാൻ പോണില്ല എന്നൊരു തോന്നൽ…

ഒരുപാടു പെൺകുട്ടികളെ പോലെ ഒറ്റയ്ക്കൊരു ലോങ്ങ് ട്രിപ്പ് പോവാനും രാത്രി ഒരു മൂളിപ്പാട്ട് പാടി റോഡിലിറങ്ങി നടക്കാനും ആഗ്രഹമുള്ള ഒരു മലയാളി പെൺകുട്ടി.