വിലകൂടിയ മിസൈലുകളല്ല, ചെലവു കുറഞ്ഞ ഡ്രോണുകള്‍ വിധി നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്ന യുദ്ധം

പേര്‍ഷ്യന്‍ ഗള്‍ഫിലും ചെങ്കടലിലും നിലവില്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സൈനിക സിദ്ധാന്തങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു വലിയ മാറ്റത്തെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. അത്യാധുനിക ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകളുടെ വിക്ഷേപണത്തെ മാത്രം അടിസ്ഥാനമാക്കി ജയപരാജയങ്ങള്‍ കണക്കുകൂട്ടുന്ന നിരീക്ഷകര്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു തെറ്റായ യുദ്ധത്തെയാണ് വിലയിരുത്തുന്നത്. മിസൈല്‍ ആക്രമണങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലുണ്ടായ കുറവ് ആയുധങ്ങള്‍ തീര്‍ന്നുപോകുന്നതിന്റെ സൂചനയല്ല; മറിച്ച് ഇത് കൂടുതല്‍ സുസ്ഥിരവും വിനാശകരവുമായ ഒരു അസമമായ സാമ്പത്തിക യുദ്ധത്തിലേക്കുള്ള ചുവടുമാറ്റമാണ്. അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തേക്കാള്‍, യുദ്ധത്തിനായി ചെലവാക്കുന്ന തുകയിലെ ഭീമമായ വ്യത്യാസമാണ് ഈ പോരാട്ടത്തെ നിര്‍വചിക്കുന്നത്. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുടെ പരമ്പരാഗത സൈനിക സംവിധാനങ്ങള്‍ക്ക് നിലവില്‍ പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു ‘വില നിര്‍ണയ അനുപാതം’ ആണിവിടെ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

ആയുധശേഖരം തീരുന്നുവെന്ന മിഥ്യാധാരണ

മിസൈല്‍ ആക്രമണങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നത് പ്രതിരോധങ്ങളുടെ വിജയമായാണ് ഉപഗ്രഹ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ വിലയിരുത്തുന്നത്. എന്നാല്‍, പെട്ടെന്ന് തീര്‍ന്നുപോകാന്‍ സാധ്യതയുള്ള വിലകൂടിയ ആയുധങ്ങള്‍ കൊണ്ട് തീരുമാനിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നല്ല ഈ യുദ്ധം. ഹോര്‍മുസ് കടലിടുക്കോ ബാബ് അല്‍-മന്ദബ് കടലിടുക്കോ അടയ്ക്കാന്‍ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളര്‍ വിലയുള്ള മിസൈലുകള്‍ ആവശ്യമില്ല. മറിച്ച്, കുറഞ്ഞ ചെലവില്‍ നിര്‍മ്മിക്കാവുന്ന ഫൈബര്‍ഗ്ലാസ് ബോട്ടുകള്‍, കമേഴ്‌സ്യല്‍ ഗ്രേഡ് എന്‍ജിനുകള്‍, കടല്‍ മൈനുകള്‍, ആഗോളതലത്തില്‍ ലഭ്യമായ സാങ്കേതിക വിദ്യകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് നിര്‍മ്മിച്ച ഷാഹെദ് ഡ്രോണുകള്‍ എന്നിവയുടെ നിരന്തരമായ സാന്നിധ്യം മതിയാകും.

ലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളര്‍ വിലയുള്ള മിസൈലുകളേക്കാള്‍, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ബജറ്റില്‍ പോലും കാര്യമായി രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടി വരാത്ത കുറഞ്ഞ തുകയിലുള്ള ആയുധശേഖരമാണ് ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ വിധി നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത്. അമേരിക്ക ഈ മേഖലയിലെ തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം നിലനിര്‍ത്താന്‍ വെറും ആറ് ദിവസം കൊണ്ട് 11.3 ബില്യണ്‍ ഡോളര്‍ ചെലവാക്കിയപ്പോള്‍, മറുവശത്ത് പ്രതിരോധ നിര ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരു അമേരിക്കന്‍ വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിന്റെ ഒരു ദിവസത്തെ അറ്റകുറ്റപ്പണിക്ക് പോലും തികയാത്ത അത്രയും ചെറിയ തുകയാണ്. 20,000 ഡോളര്‍ മാത്രം വിലയുള്ള ഒരു ഡ്രോണ്‍ ബോട്ട് 150 മില്യണ്‍ ഡോളറിന്റെ ടാങ്കറില്‍ ഇടിച്ചു തകര്‍ക്കുമ്പോള്‍, അതിനു മുന്‍പ് നടന്ന പത്ത് ഡ്രോണ്‍ ആക്രമണങ്ങളെ വിജയകരമായി പ്രതിരോധിച്ചു എന്ന വാദത്തിന് പ്രസക്തിയില്ലാതാകുന്നു. ഇവിടെ സാമ്പത്തിക യുക്തികള്‍ പരാജയപ്പെടുകയാണ്.

വിപണിയും വിലയുടെ അനുപാതവും

ആഗോള വിപണി ഈ സാഹചര്യം വളരെ വേഗം തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. അന്താരാഷ്ട്ര ഊര്‍ജ്ജ ഏജന്‍സി (ഐഇഎ) 400 മില്യണ്‍ ബാരല്‍ റിസര്‍വ് വിപണിയിലിറക്കാന്‍ അനുമതി നല്‍കിയിട്ടും മാര്‍ച്ച് 12-ന് എണ്ണവില കുതിച്ചുയരുകയായിരുന്നു. ബ്രെന്റ് ക്രൂഡ് ഓയിലിന് 10 ശതമാനവും ഡബ്ല്യു.ടി.ഐ (ഡബ്ല്യുടിഐ) അഞ്ച് ശതമാനത്തിലധികവുമാണ് വര്‍ദ്ധിച്ചത്. വിപണി ഇപ്പോള്‍ വിലയിരുത്തുന്നത് എണ്ണയുടെ ലഭ്യതയെയല്ല, മറിച്ച് ഈ സുരക്ഷാ ചെലവിലെ അന്തരം ആണ്.

20,000 ഡോളറിന്റെ ഒരു ആയുധത്തിന് 150 മില്യണ്‍ ഡോളറിന്റെ ഒരു ആസ്തിയെ തകര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമെങ്കില്‍, ആ ആസ്തി സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ചെലവ് വ്യാപാരത്തില്‍ നിന്നുള്ള ലാഭത്തേക്കാള്‍ കൂടുതലായി മാറും. 20,000 ഡോളറിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെ തകര്‍ക്കാന്‍ 2 മില്യണ്‍ ഡോളറിന്റെ പ്രതിരോധ മിസൈല്‍ ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വരുന്നത് തന്ത്രപരമായ പരാജയമാണ്. ഈ സാഹചര്യം സംരക്ഷകന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെ ചോര്‍ത്തിക്കളയും.

വിമാന ഗതാഗതത്തിന്റെ തകര്‍ച്ചയും ഇന്‍ഷുറന്‍സ് പ്രതിസന്ധിയും

ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇര മുങ്ങിയ കപ്പലുകളല്ല, മറിച്ച് തകര്‍ക്കപ്പെട്ട വ്യോമ ഗതാഗത ഇടനാഴികളാണ്. ഫെബ്രുവരി അവസാനം മുതല്‍ ഗള്‍ഫിലെ പ്രധാന ഹബ്ബുകളില്‍ നിന്ന് 21,000-ത്തിലധികം വിമാന സര്‍വീസുകള്‍ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടു. ലോകത്തെ ഏറ്റവും തിരക്കുള്ള വിമാനത്താവളമായ ദുബായ് ഇന്റര്‍നാഷണലിന്റെ ശേഷി 15 ശതമാനമായി ചുരുങ്ങി. എമിറേറ്റ്‌സ്, എത്തിഹാദ് തുടങ്ങിയ വിമാനക്കമ്പനികള്‍ സര്‍വീസുകള്‍ നിര്‍ത്തിവെക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായി.

വിമാനങ്ങള്‍ നേരിട്ട് ആക്രമിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടല്ല ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്, മറിച്ച് ഇന്‍ഷുറന്‍സ് മേഖലയുടെ ഇടപെടലാണ് ഇതിന് കാരണം. യുദ്ധസാധ്യതയുള്ള മേഖലകളിലെ റിസ്‌ക് കണക്കാക്കാന്‍ ഇന്‍ഷുറന്‍സ് കമ്പനികള്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഇറാന്റെ സൈനിക ഘടന കേന്ദ്രീകൃതമല്ലാത്തതിനാല്‍, പ്രാദേശിക കമാന്‍ഡര്‍മാര്‍ക്കോ അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന പ്രോക്‌സികള്‍ക്കോ സ്വതന്ത്രമായി ആക്രമണങ്ങള്‍ നടത്താന്‍ കഴിയും. ഇത്തരം അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണങ്ങളുടെ ആഘാതം വിലയിരുത്താന്‍ ഇന്‍ഷുറന്‍സ് കമ്പനികള്‍ക്ക് സാധിക്കില്ല. റിസ്‌ക് കണക്കാക്കാന്‍ കഴിയാതെ വരുമ്പോള്‍ ആ മേഖല ഇന്‍ഷുറന്‍സ് പരിധിക്ക് പുറത്താകും. ഇന്‍ഷുറന്‍സ് ഇല്ലാതെ വാണിജ്യ വിമാനങ്ങള്‍ക്ക് പറക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഇതിന് പരിഹാരമായി നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്ന ഫൈറ്റര്‍ ജെറ്റുകളുടെ അകമ്പടി എന്നതൊക്കെ പ്രായോഗികമായി അസാധ്യമാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് വിമാനങ്ങള്‍ക്ക് സംരക്ഷണം നല്‍കാനുള്ള ശേഷി ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വ്യോമസേനയ്ക്കുമില്ല.

ഭൂമിശാസ്ത്രം എന്ന ആയുധം

സാങ്കേതിക വിദ്യയേക്കാള്‍ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ മുന്‍തൂക്കത്തിനാണ് ഇറാന്‍ പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നത്. ഗള്‍ഫ് മേഖലയുടെ വടക്കന്‍ തീരം നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലൂടെ തെക്കന്‍ തീരത്തെ എണ്ണപ്പാടങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ അവര്‍ക്ക് ആധിപത്യം ലഭിക്കുന്നു. ചെങ്കടലിന്റെ കവാടത്തില്‍ ഹൂതികളുടെ സഹായത്തോടെ സാമ്പത്തിക ലോകത്തെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് സാധിക്കുന്നു. ഇറാഖിലെയും സിറിയയിലെയും അനുഭവപരിചയമുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ രൂപപ്പെടുത്തിയ ഈ തന്ത്രം, റോഡരികിലെ ഐ.ഇ.ഡി ബോംബ് സ്‌ഫോടനങ്ങളെ ആഗോള കപ്പല്‍ പാതകളിലേക്കും വ്യോമ പാതകളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിച്ചതിന് തുല്യമാണ്.

ഒരു ഡ്രോണ്‍ ആക്രമണമോ കടല്‍ മൈനോ ഒരു ടാങ്കറിന് തീപിടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ആഘാതം സപ്ലൈ ചെയിനുകളെ തകര്‍ക്കുകയും വിദേശ നിക്ഷേപകരെ പിന്തിരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗള്‍ഫ് രാജ്യങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യമിടുന്ന ‘പോസ്റ്റ്-ഓയില്‍’ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ ഇത് സാരമായി ബാധിക്കും.

ഭീതിയുടെ നിഴല്‍: ഒരു പേടിസ്വപ്നം

വെറുമൊരു വെടിനിര്‍ത്തല്‍ കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാവുന്നതല്ല ഈ പ്രതിസന്ധി എന്നതാണ് ഏറ്റവും ഭയാനകമായ വശം. ഏതു നിമിഷവും ഒരു ഡ്രോണ്‍ വിക്ഷേപണത്തിലൂടെയോ മറ്റോ യുദ്ധം പുനരാരംഭിക്കാം എന്ന ഭീതി നിക്ഷേപകരിലും വിനോദസഞ്ചാരികളിലും രൂപപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഈ ഭീതിയുടെ നിഴല്‍ ദീര്‍ഘകാലം നിലനില്‍ക്കും.

അമേരിക്ക ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ആഘാതം പൂര്‍ണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നത് വരെ പിന്മാറില്ലെന്ന നിലപാടിലാണ് ഇറാന്റെ നേതൃത്വം. കേവലമൊരു വെടിനിര്‍ത്തലല്ല, മറിച്ച് മേഖലയിലെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തില്‍ മാറ്റമാണ് അവര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. റഷ്യയുടെയും ചൈനയുടെയും പങ്കാളിത്തമുള്ള ആഗോള സുരക്ഷാ ഉറപ്പുകള്‍, ലെബനനിലെ വെടിനിര്‍ത്തല്‍, ഉപരോധങ്ങള്‍ നീക്കല്‍, ആണവ കരാറിലേക്കുള്ള മടക്കം എന്നിവയാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍.

ഉപസംഹാരം; അതിജീവനത്തിനായുള്ള പന്തയം

ആഗോള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ തകരുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ കാലം തങ്ങള്‍ക്ക് പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് ടെഹ്റാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. വില കുറഞ്ഞ ആയുധങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ച് ലോകത്തെ വന്‍ശക്തികളെ അവര്‍ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ഒന്നുകില്‍ വന്‍ തുക ചെലവാക്കി ഒരു പൂര്‍ണ്ണ യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറാവുക, അല്ലെങ്കില്‍ ഇറാന്റെ രാഷ്ട്രീയ മേധാവിത്വം അംഗീകരിച്ച് ഒരു പുതിയ കരാറില്‍ ഏര്‍പ്പെടുക – ഈ രണ്ട് വഴികളാണ് ഇപ്പോള്‍ ലോകത്തിന് മുന്നിലുള്ളത്. ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആധുനിക യുദ്ധങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും ലളിതവും വിലകുറഞ്ഞതുമായ ആയുധങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയ തന്ത്രപരമായ വിജയം നല്‍കുന്നത് എന്ന് ഈ സാഹചര്യം തെളിയിക്കുന്നു.

Content Summary: The Pricing Ratio: Why Modern Asymmetric Warfare is Defining a New Military Doctrine. Us-Israel War On Iran