വടക്കുകിഴക്കന് ഇന്ത്യയിലെ മണിപ്പൂര് ഇന്ന് സമാധാനത്തിന്റെ പാതയില് നിന്ന് ഏറെ അകലെയാണ്. മൂന്ന് വര്ഷത്തിലേറെയായി നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ആഭ്യന്തര വംശീയ സംഘര്ഷം സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക അടിത്തറയെത്തന്നെ തകര്ത്തിരിക്കുന്നു. മാസങ്ങളോളം നീണ്ട നേരിയ ശാന്തതയ്ക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് ഈ മാസം വീണ്ടും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട പുതിയ അക്രമങ്ങള്, പതിറ്റാണ്ടുകളായി പുകയുന്ന വംശീയ ഭിന്നതകളുടെ ആഴമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
മണിപ്പൂരിന്റെ പ്രതിസന്ധികള്ക്ക് ദശാബ്ദങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. 1947-ല് ഇന്ത്യയുമായി ലയിക്കുന്നതുവരെ ഒരു നാട്ടുരാജ്യമായിരുന്നു മണിപ്പൂര്. ഭൂപ്രകൃതി അനുസരിച്ച് മണിപ്പൂര് ഇംഫാല് താഴ് വരയും കുന്നിന്പ്രദേശങ്ങളുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. താഴ് വരയില് അധിവസിക്കുന്ന മെയ്തെയ് വിഭാഗവും (ഭൂരിപക്ഷവും ഹിന്ദുക്കള്) മലയോര പ്രദേശങ്ങളില് വസിക്കുന്ന കുക്കി-സോ, നാഗ സമുദായങ്ങളും (ഭൂരിപക്ഷവും ക്രിസ്ത്യാനികള്) തമ്മിലുള്ള ജനസംഖ്യാപരമായ വിഭജനം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം, ഈ ജനവിഭാഗങ്ങള്ക്കിടയിലെ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിര്ത്താന് ഭൂമി കൈമാറ്റ നിയന്ത്രണങ്ങള് ഉള്പ്പെടെയുള്ള പ്രത്യേക നിയമങ്ങള് ഏര്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പട്ടികവര്ഗ പദവിയുള്ള കുന്നിന് പ്രദേശങ്ങളില് ഭൂമി വാങ്ങുന്നതില് നിന്ന് മെയ്തെയ് വിഭാഗത്തെ വിലക്കിയതായിരുന്നു അതിലൊന്ന്. എന്നാല്, കാലക്രമേണ സ്വയംഭരണത്തിനായുള്ള വംശീയ-ദേശീയവാദ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വളര്ച്ചയും, പ്രാദേശിക അധികാരം സംബന്ധിച്ച തര്ക്കങ്ങളും ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ പലതവണ ഉലച്ചിട്ടുണ്ട്.
2023 ലെ സംഘര്ഷം
2023 ഏപ്രിലില് മണിപ്പൂര് ഹൈക്കോടതി പുറപ്പെടുവിച്ച ഒരു വിധി സംഘര്ഷത്തിന്റെ ഫ്യൂസ് കത്തിച്ചു. മെയ്തെയ് വിഭാഗത്തിന് പട്ടികവര്ഗ പദവി നല്കാനുള്ള നീക്കം, തങ്ങളുടെ സംവരണാനുകൂല്യങ്ങളെയും വിദ്യാഭ്യാസ-തൊഴില് അവസരങ്ങളെയും ബാധിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന കുക്കി-സോ സമുദായം ശക്തമായി പ്രതിഷേധിച്ചു. ഇതോടൊപ്പം, 2017-ല് അധികാരത്തിലെത്തിയ ബിജെപി മുഖ്യമന്ത്രി എന്. ബിരേന് സിംഗിന്റെ ചില നയങ്ങള് ഭിന്നത രൂക്ഷമാക്കി. മലയോര ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളെ ‘നിയമവിരുദ്ധ കുടിയേറ്റക്കാര്’ എന്നും ‘മയക്കുമരുന്ന് തീവ്രവാദികള്’ എന്നും അദ്ദേഹം ചിത്രീകരിച്ചത് ഈ സമുദായങ്ങള്ക്കിടയില് വലിയ പ്രക്ഷോഭത്തിന് വഴിയൊരുക്കി. ഇതിനുപിന്നാലെ ഉയര്ന്നുവന്ന വംശീയ കലാപങ്ങളില് ആയിരങ്ങള് അഭയാര്ത്ഥികളായി. ഇക്കാലയളവില് സംസ്ഥാനത്ത് രാഷ്ട്രപതി ഭരണം ഏര്പ്പെടുത്തുകയും, ബിജെപി സര്ക്കാരിന്റെ നേതൃത്വത്തില് മുഖ്യമന്ത്രിയെ മാറ്റുകയും ചെയ്തിട്ടും സമാധാനം മാത്രം അകലെയായി തുടര്ന്നു.
ഇപ്പോഴത്തെ അശാന്തി
ഏപ്രില് 7-ന് ബിഷ്ണുപൂര് ജില്ലയിലെ ട്രോങ്ലോബി അവാങ് ലെയ്കായിയിലുണ്ടായ ബോംബ് സ്ഫോടനം മണിപ്പൂരിനെ വീണ്ടും അശാന്തിയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. ബിഎസ്എഫ് ജവാന്റെ വീട്ടിലുണ്ടായ ഈ സ്ഫോടനത്തില് അഞ്ചും ആറും വയസ്സുള്ള രണ്ട് കുട്ടികള് കൊല്ലപ്പെടുകയും അവരുടെ അമ്മയ്ക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേല്ക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവത്തിന് പിന്നില് കുക്കി പോരാളികളാണെന്ന് മെയ്തെയ് നേതാക്കള് ആരോപിച്ചെങ്കിലും, കുക്കി ഗ്രൂപ്പുകള് ഇത് നിഷേധിച്ചു. ഇതോടെ സംസ്ഥാനവ്യാപകമായി പ്രതിഷേധങ്ങള് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. കടകമ്പോളങ്ങള് അടച്ചിടുകയും, പ്രധാന പാതകള് ഉപരോധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. സുരക്ഷാ സേനയുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകളില് പ്രക്ഷോഭകാരികള്ക്ക് നേരെ വെടിയുതിര്ക്കേണ്ടി വന്നതും കൂടുതല് മരണങ്ങള്ക്ക് വഴിവെച്ചു. കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച ഉഖ്രുല് മേഖലയിലെ ദേശീയപാതയില് നടന്ന ആക്രമണം, വിരമിച്ച സൈനികനടക്കം രണ്ട് പേരുടെ മരണത്തിന് കാരണമായതോടെ സ്ഥിതി കൂടുതല് വഷളായി.
ഭരണപരമായ വീഴ്ചയും സുരക്ഷയും
സംഘര്ഷം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതില് കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സര്ക്കാരുകള് പരാജയപ്പെട്ടുവെന്നത് വലിയ വിമര്ശനത്തിന് കാരണമായിട്ടുണ്ട്. മുഖ്യമന്ത്രി എന്ന നിലയില് ബിരേന് സിംഗ് പക്ഷപാതം കാണിച്ചെന്ന ആരോപണം ശക്തമായിരുന്നു. തുടര്ച്ചയായ അക്രമങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സമ്മര്ദ്ദങ്ങളും കാരണം 2025 ഫെബ്രുവരിയില് മുഖ്യമന്ത്രി എന്. ബിരേന് സിംഗ് രാജിവെച്ചു. യുംനാം ഖേംചന്ദ് സിങ്ങിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള പുതിയ സര്ക്കാര് അധികാരമേറ്റെങ്കിലും, സമീപകാല ആക്രമണങ്ങള്ക്ക് പിന്നിലുള്ളവരെ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയുന്നതില് അവര് പരാജയപ്പെട്ടു.
മണിപ്പൂര് ഇന്ന് ദക്ഷിണേഷ്യയിലെ ഏറ്റവും സൈനികവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ട മേഖലകളിലൊന്നാണ്. ക്രമസമാധാനം ഉറപ്പാക്കാന് 250-ലധികം കേന്ദ്ര സായുധ പോലീസ് സേനാ കമ്പനികളെയാണ് ഇവിടെ വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും അക്രമം അവസാനിക്കുന്നില്ല. സന്ദര്ഭോചിതമായ ഇടപെടല് നടത്തുന്നതില് പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ സര്ക്കാര് പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് സിവില് സൊസൈറ്റി സംഘടനകള് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.
സാമൂഹിക തകര്ച്ചയുടെ ആഘാതം
2026 മാര്ച്ച് 30 വരെയുള്ള ഔദ്യോഗിക കണക്കുകള് പ്രകാരം 217 മരണങ്ങളും 58,881 പേരുടെ പലായനവുമാണ് സംസ്ഥാനം നേരിട്ടത്. കൂടാതെ 7,894 വീടുകള് പൂര്ണ്ണമായും തകര്ക്കപ്പെടുകയും 2,646 വീടുകള്ക്ക് ഭാഗികമായി കേടുപാടുകള് സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. 30-ലധികം ആളുകളെ കാണാതാവുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. മണിപ്പൂരിലെ ജനജീവിതം ഇന്ന് വലിയൊരു ഭയത്തിലാണ്. കാര്ഷികവൃത്തിയെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഗ്രാമീണര്ക്ക് തങ്ങളുടെ കൃഷിഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങാന് കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണ്. പ്രധാന കൃഷിഭൂമികള് മെയ്തെയ്-കുക്കി വിഭാഗങ്ങളെ വേര്തിരിക്കുന്ന, കനത്ത സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുള്ള ‘ബഫര് സോണുകളിലാ’യതിനാല് കാര്ഷിക മേഖല സ്തംഭിച്ചു.
സമുദായങ്ങള്ക്കിടയിലുള്ള വിശ്വാസം പൂര്ണ്ണമായും തകര്ന്നതിനാല്, ഭാവിയിലെ സമാധാനശ്രമങ്ങള് വലിയ അനിശ്ചിതത്വത്തിലാണ്. ഭരണകൂടത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങള് പാഴാകുകയും, വംശീയമായ വിള്ളലുകള് വര്ദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തില് മണിപ്പൂരിലെ സമാധാനം ഒരു വിദൂര സ്വപ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു. നീതി ഉറപ്പാക്കാനും, ജനങ്ങള്ക്കിടയിലുള്ള വിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാനും കഴിയുന്ന സമഗ്രമായ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകള് ഇല്ലാതെ മണിപ്പൂരില് ഇനി ശാന്തി കണ്ടെത്തുക പ്രയാസകരമാണ്. സമാധാനത്തിനായുള്ള അനിശ്ചിതത്വം തുടരുമ്പോള്, ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നത് സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങള് മാത്രമാണ്.
ഈ സംഘര്ഷം അവസാനിപ്പിക്കാന് ഇരു സമുദായങ്ങളും ചര്ച്ചകള്ക്ക് തയ്യാറാകേണ്ടതും, കേന്ദ്ര സര്ക്കാര് മുന്വിധികളില്ലാതെ ഇടപെടേണ്ടതും അത്യാവശ്യമാണ്. അല്ലാത്തപക്ഷം മണിപ്പൂര് ഇനിയും അശാന്തിയുടെ കനലില് എരിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
Content Summary: Violence in Manipur: why the ethnic conflict continues to rage in 2026
This post was last modified on April 24, 2026 7:46 am
Leave a Comment